ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ






     Άλλο ένα καλοκαίρι τελειώνει. Οι ξέγνοιαστες διακοπές και τα παιχνίδια έλαβαν τέλος. Ώρα να ετοιμαζόμαστε για τον Σεπτέμβριο τον πρώτο μήνα του φθινοπώρου, τα σχολεία ξεκινούν και μας βρίσκουν απρόθυμους, δεν θέλουμε να πάμε στο σχολείο, περάσαμε τόσο όμορφα το καλοκαίρι, γνωρίσαμε καινούργιους φίλους, τί κρίμα πρέπει να τους αποχωριστούμε, κάποιους τους γνωρίσαμε στη θάλασσα παίξαμε, κάποιους άλλους τους φιλοξενήσαμε στο σπίτι και δεθήκαμε μαζί τους και τώρα φεύγουν ο καθένας για τον προορισμός του για τη δική του πορεία στη ζωή οι δρόμοι των παιδιών που συναντήθηκαν για ένα καλοκαίρι τώρα έφτασε στο τέρμα, επιστροφή στα θρανία λοιπόν.

      Δάκρυα κυλούν από τα ματάκια των μικρών παιδιών καθώς αποχωρίζονται τους καλοκαιρινούς τους φίλους και δεν επιθυμούν καθόλου να ξεκινήσει η νέα χρονιά, περάσαν όμορφα το καλοκαίρι μέσα στην ξεγνοιασιά τους, στο παιχνίδι, κοντά στους συγγενείς τους στη γιαγιά στον παππού, στα ξαδερφάκια τους, στους φίλους. Ένα καλοκαίρι γεμάτο μουσική, παιχνίδι τραγούδι, ταινίες, βίντεο παιχνίδια, ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων, σταυρόλεξα, μπάνια, κέντημα, σχοινάκι, το κουτσό, χιλιάδες καλοκαιρινά παιχνίδια τελείωσαν, όλα τα παιδιά βιώνουν αυτά το δύσκολο συναίσθημα του αποχωρισμού τους από το καλοκαίρι και την δυσκολία της ανάγκης να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, να προσαρμοστούν στην έναρξη της σχολικής χρονιάς.

       Μόλις μπεί ο Σεπτέμβριος ξαφνικά όλα ξεχνιούνται, αρχίζει η μυρωδιά του αέρα, φυσάει διαφορετικά, τα παιδιά αρχίζουν να μυρίζουν χωρίς να το καταλαβαίνουν τον αέρα ότι πλησιάζει το φθινόπωρο, το σχολείο, κάτι μέσα τους τους ωθεί να τρέξουν να το αγκαλιάσουν , να συναντήσουν τους παλιούς τους φίλους, να γνωρίσουν τον καθηγητή της νέας σχολικής χρονιάς, είναι πραγματικά τόσο συγκινητικό! Γιατί δεν στενοχωριούνται πιά τα παιδιά που άφησαν πίσω το καλοκαίρι τους; Πώς άρχισαν έτσι ξαφνικά να νοσταλγούν το σχολείο; Είναι αυτή η έντονη αίσθηση της χαράς που έχουμε όταν αφήνουμε πίσω ένα καλοκαίρι που αν και περάσαμε ωραία ήταν και βαρετά, δεν είχαμε τους συμμαθητές μας τους φίλους μας, πολλοί μπορεί να ήταν και κλεισμένοι 2 ολόκληρους μήνες μέσα στον υπολογιστή ή την τηλεόραση και το σχολείο τους φαίνεται ένας παράδεισος που θα τους βοηθήσει να βγούνε έξω από το σπίτι, να ενταχθούν ξανά στο σχολικό περιβάλλον, νοσταλγούν το σχολείο γιατί δεν μπορούν να ζήσουν μακριά του, θέλουν να αποκτήσουν γνώσεις, να συναναστρέφονται τους συμμαθητές τους, τους κολλητούς τους φίλους, ναι υπάρχει και αυτή η μερίδα κάποιων μαθητών που αγαπούν το σχολείο και ανυπομονούν να ξεκινήσει η νέα σχολική χρονιά, να πάρουν τα καινούργια τους βιβλία, να τα ανοίξουν να τα ξεφυλλίσουν να διαβάσουν πρώτοι από όλους το πρώτο κεφάλαιο πρίν καλά καλά ξεκινήσει η δασκάλα να παραδίδει το μάθημα. Υπάρχει και αυτή η μερίδα κάποιων μαθητών που ανυπομονούν να τρέξουν να προλάβουν να καθίσουν στο πρώτο θρανίο, να πιάσουν το καλύτερο θρανίο.



Παιδιά με Ειδικές ανάγκες και νοητική υστέρηση
Ειδικό Σχολείο 


      Υπάρχουν άραγε παιδιά που αγαπούν τον σχολείο; Ναί υπάρχουν παιδιά που λατρεύουν το σχολείο και είναι απαραίτητο κομμάτι στην καθημερινή τους ζωή, υπάρχουν και παιδιά που απεχθάνονται το σχολείο είτε γιατί έτσι τους έχουν διδάξει οι γονείς τους είτε λόγω κακής επίδοσης τους απογοητεύει, υπάρχει όμως και μια ομάδα παιδιών τα οποία δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να μπορέσουν να πάνε στο σχολείο είναι τα παιδιά εκείνα που παλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί και αναγκάζονται να εργάζονται από πολύ μικρή ηλικία, άλλα παιδιά μπορεί να πεθαίνουν σε κάποιο νοσοκομείο από ανίατες ασθένειες, υπάρχουν παιδιά με προβλήματα νοητικής υστέρησης που δεν θα γνωρίσουν ποτέ το σχολείο, τί γίνεται με αυτά τα παιδιά; Παιδιά που αδιαφορούν για το σχολείο γιατί η ίδια η φύση τους στέρησε την απαραίτητη νοητική λειτουργία να ασχοληθούν με αυτό; Παιδιά που δεν θα γνωρίσουν σε όλη τους τη ζωή τις μικρές παιδικές χαρές που δίνει ένα σχολείο.

        Και όμως υπάρχουν ειδικά σχολεία και για αυτά τα παιδιά που το έχουν ανάγκη ένα σχολείο προσαρμοσμένο στις δικές τους ικανότητες, και δε είναι λίγες οι φορές που πολλά παιδιά που πάσχουν από νοητική υστέρηση βρίσκουν απασχόληση ανάλογα με τις δικές τους ειδικές ανάγκες και έχει παρατηρηθεί ότι παρουσιάζουν σημάδια βελτίωσης της νοητικής τους ικανότητας. Πόσα παιδιά με νοητική υστέρηση καταλαβαίνουν την μουσική και χορεύουν στο ρυθμό της; 

       Το σχολείο λοιπόν είναι ένα πολύ σημαντικό στάδιο στη ζωή των παιδιών για να μπορέσουν να αποκτήσουν όχι μόνο τις απαραίτητες γνώσεις, αλλά και για να κοινωνικοποιηθούν, και να ενταχθούν σιγά σιγά σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο πέραν του στενού οικογενειακού κύκλου, μιας κοινωνίας που αύριο μεθαύριο θα είναι ο ι πολίτες της. Το σχολείο παίζει καθοριστικό ρόλο στη ζωή ενός παιδιού, το διαπαιδαγωγεί, του δίνει γνώσεις, το βοηθά να σταθεί και να αντιμετωπίσει τυχόν ειδικές ανάγκες που μπορεί να έχει ως παιδί με ίσως κάποια νοητική υστέρηση ή ως άτομο ιδιαίτερης ευφυίας. Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και οι ανάγκες του διαφορετικές και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζονται τόσο από τους καθηγητές όσο και από τους γονείς. Όλα τα παιδιά προέρχονται από διαφορετικά περιβάλλοντα και το ίδιο το φυσικό τους περιβάλλον εξελίσσεται μοναδικά και είναι αδύνατον να επιτευχθεί μια ομοιομορφία ανομοιόμορφων ατόμων. Είναι αδύνατον. Όλοι υπήρξαμε παιδιά και να νοσταλγούμε αυτές τις ωραίες εποχές της παιδικής μας ηλικίας που προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε και να ανακαλύψουμε τον κόσμο. Το σχολείο έχει πολλά πλεονεκτήματα που διαδραματίζουν σπουδαίο για το παιδί, και συμβάλλει θετικά στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και του χαρακτήρα του.

      Το σχολείο έχει πολλά πλεονεκτήματα δεν μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει αυτό όταν όλα λειτουργούν σωστά. Υπάρχουν ωστόσο κάποια πράγματα που κάνουν το σχολείο να έχει εξίσου πολλά μειονεκτήματα.




     Ποιά είναι τα μειονεκτήματα του σχολείου;


    Ας ξεκινήσουμε από το σχολείο παλαιότερα, δεν υπήρχε η τεχνολογική εξέλιξη που υπάρχει σήμερα αυτή η τεράστια συσσώρευση γνώσεων και η μετάδοσή τους σε μεγάλη απόσταση. Σήμερα η εκπαίδευση γίνεται και εξ'αποστάσεως, έχουν εκμηδενιστεί οι χιλιομετρικές αποστάσεις, βρίσκεσαι στο πιό μακρινό χωριό ή νησί και εκπαιδεύεσαι μέσω ίντερνετ σε όλα τ μήκη και πλάτη της γής.

     Στην εποχή του '60 οι δάσκαλοι χτυπούσαν τα παιδιά με 'βέργες' στα χέρια όταν δεν ήταν διαβασμένοι, πράγμα που επιδρούσε πολύ αρνητικά στην καθημερινότητα ενός παιδιού, ήταν βασανιστήριο και απωθητικό για το παιδί να πηγαίνει κάθε μέρα στο σχολείο. Λένε πως ο δάσκαλο είναι πλασμένος για να συ μαθαίνει και όχι να σε αγαπά. Το παιδί όμως χωρίς αγάπη δεν υπάρχει η δυνατότητα να μάθει τίποτα, και αν μάθει κάτι με το ξύλο και με τη βία σίγουρα θα αφήσει ψυχολογικά τραύματα στο παιδί. Αναμφίβολα και η πολύ αγάπη και το “κανάκεμα” μπορεί να οδηγήσει ΄να παιδί στην ανία, στην πλήξη να μην θέλει να διαβάσει αφού κανένας δεν το μαλώνει, εάν ο δάσκαλο ή ο καθηγητής δεν είναι ιδιαίτερα αυστηρός τότε το παιδί μπορεί να παραμελεί τελείως τη μελέτη και την εξάσκηση. Ωστόσο δεν θα ήταν σωστό να ρίχναμε όλο το βάρος στην ευθύνη του καθηγητή απέναντί μας. Ποιά είναι η ευθύνη η δικής μας απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό; Φταίμε και εμείς αν προτιμούμε την καλοπέραση από τις δυσκολίες που έχει ένα σχολείο και την κούραση που χρειάζεται κανείς να κουράσει το μυαλό του για να αποκτήσει τις απαραίτητες γνώσεις για να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις και στις ανάγκες ενός δύσκολου αναμφίβολα σχολικού προγράμματος.

    Ένα παιδί που προέρχεται από σχετικά φτωχή οικογένεια ζεί καθημερινά τις στερήσεις και τις απολαύσεις στο σπίτι του, και νοιώθει ότι είναι ανάγκη να παλέψει με τα “γράμματα” που λέγανε και οι παππούδες μας για μια καλύτερη ζωή και αγωνίζεται σκληρά, ξεσκίζοντας την καρέκλα στο διάβασμα, και προσπαθώντας να ανταπεξέλθει εργάζεται σκληρά με τον εαυτό του και την εξάσκηση σε όλες τις ανάγκες ενός σχολικού προγράμματος που πολλές φορές είναι ιδιαίτερα βαρύ και πολύ μαθητές αδυνατούν να ανταπεξέλθουν ιδίως αν έχουν και φροντιστήρια και επιβαρύνουν διπλά τον καθημερινότητά τους για πολλά χρόνια.

   Αντίθετα τα παιδιά που προέρχονται από πιό ευκατάστατες οικογένειες έχει παρατηρηθεί το γεγονός ότι δεν διαβάζουν πολύ δεν εργάζονται σκληρά, δεν κοπιάζουν για να αποκτήσουν τη γνώση, έχουν οικονομικές ανέσεις, πολλοί είναι εκείνοι οι μαθητές που αντιγράφουν για να έχουν εύκολα τον βαθμό που επιθυμούν και να τον δείξουν με υπερηφάνεια στην οικογένειά τους. Τα παιδιά που προέρχονται από ευκατάστατες οικογένειες έχουν μάθει στην καλοπέραση και αποφεύγουν να δυσκολέψουν και να ταλαιπωρήσουν τον εαυτό τους.

    Κάποιοι λένε ότι αν δεν ξεσκιστεί από την εργασία πάνω στον εαυτό σου δεν θα πάς μπροστά έτσι ούτως ώστε να σε χρειάζεται η κοινωνία και να είσαι όντως ένα μικρό λιθαράκι στο χτίσιμο της κοινωνίας, και δεν έχουν άδικο, αλλά θα προσθέταμε επίσης και την φράση “να λιώσει η καρέκλα” από το διάβασμα και την προσωπική δουλειά πάνω στην καλλιέργεια τους εαυτού μας προκειμένου να επιτευχθεί η πολυπόθητη μάθηση. Ας μην γενικεύουμε όμως το φαινόμενο, υπάρχουν και παιδιά που δεν ξεσκίζονται και είναι άψογοι μαθητές, είναι όμως οι εξαιρέσεις.
                                                                                                              Επιμέλεια - Σύνταξη

                                                                                                         Χαρούλα Κουτσουρούμπα
                                                                                                          Καθηγήτρια Νοσηλευτικής



MegaArtvision © Ελλάδα 22-8 -2016




στις

Παιχνίδι Νοσηλευτικών Εννοιών Παιχνίδι Νοσηλευτικών Εννοιών Δοκιμάστ...

  • (χωρίς τίτλο)
    NURSE INTERRACTIVE GAMES  
  • (χωρίς τίτλο)
    Κουιζ:  Το Τσιγάρο,Αλκοόλ & Υγεία  
  • (χωρίς τίτλο)
                                                 KOYIZ: ΝΕΦΡΟΛΙΘΙΑΣΗ                                                       Κουιζ: Το Τσιγάρο,Αλκ...